Kącik prasowy

           

  

 

PRZYKŁADOWE ŻYCZENIA NA DZIEŃ MAMY

Pobierz plik → ► ZYCZENIA_DLA_MAMY.docx

Monika Mazur



ZDROWIE

 

www.poradnikzdrowie.pl

 

Wszystkie dzieci chcą być zdrowe,

wiosną, latem czy jesienią

I dlatego o tej porze

witaminy sobie cenią.

Tomek zjada liść sałaty,

Jabłko chrupie mała Ania,

a rzodkiewki i ogórki

na surówkę potnie Hania.

Grześ surówkę palcem trąca,

wcale miska go nie nęci.

Zjadaj Grzesiu, będziesz zdrowy,

Trzeba tylko trochę chęci.

Zjesz surówkę, to urośniesz,

ale Grzesio robi miny

i nie wierzy, ze w tej misce

siedzą same witaminy.

                                                                        Iwona Salach

 

Grażyna Ładowska



 

KSIĄŻKA UCZY I BAWI

  Przeczytajcie proszę, jakie propozycje ma dla Was książka.

    Witam cię kartek szelestem,

    Tytułem na pierwszej stronie,
    witam!
    Bo po to przecież jestem,
    Żebyś mnie ujął w dłonie
    I czytał!

                            Kiedy jesz obiad - na zdrowie!
                            Gdy chcesz się bawić - baw się!
                            Ja ci nie bronię!
                            Ale gdy chcesz mieć opowieść
                            O wszystkim, co najciekawsze -
                            Ja ci się skłonię!

                                             Kiedy ci smutno będzie,
                                             Kiedyś samotny, chory;
                                             Bez przyjaciela -
                                            Ja z tobą pójdę wszędzie,
                                             Poprzez zimowe wieczory,
                                             W kraje wesela.

                                                                       Będziesz wraz ze mną oglądać
                                                                       Baśnie i cuda, i dziwy
                                                                       Na końcu świata
                                                                       Po niebie, po morzach, i lądach
jako te ptaki szczęśliwe
                                                                       będziemy latać.                                                                  

                                                                                               Nigdy ci się nie znudzi!
                                                                                               Wędrówki po każdej kartce
                                                                                               Nie są tak straszne.
                                                                                               Przygody innych ludzi.
                                                                                               Są przecież nie mniej warte
                                                                                               Niż twoje własne.

                                                                                                                          Ja cię bez trudu nauczę
                                                                                                                          Tego, co przydać się może
                                                                                                                          Choćby po latach paru.
                                                                                                                          Ja tobie słowem, jak kluczem,
                                                                                                                          Cudowny sposób otworzę
                                                                                                                          pałace czarów.                                              

                                                                                                                           Edward Szymański                                        

Grażyna Ładowska



         Książka "Masz tę moc" ma za zadanie pomóc najmłodszym zrozumieć, co tak naprawdę się stało, czym jest epidemia, co to jest koronawirus i jak nie zachorować. Jest w niej dużo dopracowanych ilustracji, krótkich zrozumiałych zdań i rymów. Przedstawia również, jak ważne jest dbanie o higienę, częste mycie rąk, ograniczenie bezpośrednich kontaktów z osobami starszymi. 

 

Do pobrania w wersji PDFMasz_te_moc(1).pdf

 

...I w wersji animowanej:

 

   

 

Grażyna Ładowska



 

https://1.bp.blogspot.com/-5uoXtLYPIDw/Xm6tRUc6SoI/AAAAAAAARZ0/JVbRFJ7siNgMO5BJKjry9A93e72RLY4zwCLcBGAsYHQ/s640/koronawirus1.jpg

       Nie tak dawno temu, w odległym a jednocześnie bardzo bliskim nam królestwie, które można zaobserwować wyłącznie pod mikroskopem, mieszkało sobie mnóstwo złych rodzin wirusów. Niektóre z nich wyglądały jak poskręcane robaczki albo bryłki z wypustkami, inne jak śmieszne, pstrokate pałeczki, a jeszcze kolejne przypominały pająki z geometrycznymi głowami. Zadaniem każdej rodziny było wywołać chorobę u ludzi, roślin lub zwierząt, im okropniejszą i złośliwszą tym lepiej. Można powiedzieć, że wszystkie wirusy wręcz ścigały się ze sobą, która rodzina sprawi, że pochoruje się więcej żywych organizmów. 

- Haa! Ja sprawiłem, że myszy leciała dzisiaj krew z nosa! - chwalił się jeden.

- A ja, że Staś wymiotował i wymiotował, a potem bolała go głowa i brzuch! - przerwał mu kolejny.

- Przeze mnie uschły wszystkie kwiatki w ogrodzie! 

- To jeszcze nic! Ja wywołałem wysypkę na całym ciele Kasi i jej kota, tak swędziała i bolała, że Kasia aż się popłakała, a kot stracił połowę futra! - zaśmiał się czwarty z wirusów.

I tak na wyrządzaniu krzywdy i chorób mijały wirusom całe dni. 

W końcu, rodziny wirusów zaczęły się nudzić. Pryszcze, bóle mięśni, katar, grypa... Wszystko to już przecież było! Przechwałki wirusów przestały im sprawiać jakąkolwiek przyjemność. Zwołały więc w swoim królestwie wielkie zebranie, na którym postanowiły stworzyć najgorszego wirusa na świecie, żeby każdy bał się go tak, jak jeszcze żadnego innego przed nim. 

Wzięły ogromny kocioł i wsypały do niego całe mnóstwo złych składników. Wymieszały wszystko, trochę podgrzały i czekały. Po jakimś czasie z kotła wyszedł najbrzydszy wirus, jakiego kiedykolwiek widziały - cały szary i oślizgły, z czerwonymi gąbeczkami, obsypany pomarańczowymi wypryskami. Wszystkie wirusy były z siebie bardzo zadowolone - przed tak brzydkim wirusem, każdy na pewno będzie czuł strach! 

Wirus szybko podporządkował sobie pozostałe rodziny; był tak zły i bezwzględny, że nawet kazał sobie zrobić złotą koronę i zbroję, której nikt nie zdoła pokonać. Wkrótce po ich otrzymaniu, opuścił królestwo wirusów i ruszył w świat. Atakowanie śmiesznych, zielonych roślin wydało mu się niepotrzebne, więc zaczął szukać zwierząt. Najpierw na swej drodze spotkał małego nietoperza. Dotknął go i sprawił, że nietoperz zaczął mocno kaszleć i wcale nie mógł latać. Następnie zainfekował całą jego rodzinę, która musiała spędzić długie tygodnie w jaskini.

Koronawirusowi podobało się u nietoperzy, ale to mu nie wystarczyło. Pragnął sławy i uznania w królestwie wirusów, a tego na pewno nie osiągnąłby kończąc na nietoperzach. Zdarzyło się, że pewnego razu do jaskini nietoperzy, wszedł człowiek. Wirus dostrzegł swoją szansę! O tak, choroby ludzi wirusy lubiły najbardziej i były z nich najbardziej znane! Nietoperz akurat kichnął na człowieka i wirus wystrzelił jak z procy. Człowiek na szczęście wcale nie mył rąk, więc koronawirus szybko dostał się najpierw do jego nosa, a następnie pokonał drogę do płuc. Trochę w nich pobuszował, żeby zobaczyć z czym ma do czynienia, a następnie zaczął wywoływać gorączkę, bóle całego ciała człowieka, duszący kaszel i osłabienie. Człowiek zaraził innych ludzi, którzy podobnie jak on kaszleli i kichali bez zasłaniania twarzy i bardzo rzadko się myli. W królestwie wirusów zapanowały czyste szaleństwo i radość - chorych było coraz więcej, a koronawirus rozhulał się w najlepsze; jego sława była tak wielka, że zaczęto nawet pisać o nim w ludzkich gazetach!

Tymczasem w świecie ludzi sytuacja nie przedstawiała się już tak kolorowo. Wszyscy zaczęli masowo zapadać na chorobę wywołaną przez koronowirusa. Szpitale były przepełnione, sygnał karetek non stop rozbrzmiewał na ulicach a lekarze, którzy mieli ręce pełne roboty, opadali powoli z sił. Ludzie nie wiedzieli jak sobie z nim poradzić, aż do czasu, kiedy najmądrzejsi z nich - naukowcy, zauważyli, że koronawirus bardzo nie lubi zwykłego mydła. Ten kto często mył ręce, praktycznie wcale nie chorował. Pomocne okazywało się również zakrywanie buzi łokciem podczas kaszlu, dzięki czemu wirus nie mógł przedostawać się do innych osób. Niektórzy ludzie wcale jednak nie słuchali naukowców. Chodzili do sklepów, restauracji, organizowali imprezy, a kaszleli i kichali przy tym aż miło! A koronawirus tylko na to czekał. 

Najbardziej chorowali ludzie już na coś chorzy albo starsi - babcie i dziadkowie. Mieli bardzo dużo problemów, żeby wyleczyć się z choroby wywołanej przez koronawirusa. Świat ludzi pogrążał się w coraz większym chaosie, a wirus triumfował. Wtedy właśnie ludzie postanowili, że za wszelką cenę muszą znaleźć sposób, żeby go pokonać i uniemożliwić mu chodzenie od człowieka do człowieka. Postanowili więc... schować się przed nim we własnych domach! Wirus bardzo nie lubił domów ludzi. Dużo w nich było ohydnie pachnącego mydła, z każdego kąta patrzyły na niego groźnie wyglądające miotły, ścierki i mopy. Koronawirus był przecież wirusem światowym, królem wirusów! - kochał chodzić po galeriach handlowych, autobusach, pociągach, samolotach, uwielbiał latać na skrzydłach kaszlu. Aż tu nagle, kiedy skończył z jednym człowiekiem i rozglądał się za kolejnym na ulicy miasta, okazało się... że nikogo nie ma w pobliżu. Jeszcze przez jakiś czas chodził i szukał, przemieszczał się od jednego przystanku autobusowego do tramwajowego, pohuśtał się trochę na placu zabaw przy szkole, ale żaden człowiek się nie pojawił. W końcu wyszło słońce, popadał deszcz, spadł pierwszy śnieg, a koronawirus, nie mogąc chwalić się już przed innymi wirusami chorobami, które wywołał, zawstydzony i pokonany schował się gdzieś bardzo głęboko i prawie zniknął. 

 

 *****************************************************************************************************************

TRADYCJA PISANIA LISTÓW DO ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA

                         *****************************************************************************************************************

Tradycja pisania listów do Świętego Mikołaja jest znana niemal na całym świecie. Jednak mało kto wie, że zapoczątkował ją nowojorczyk John Duval Gluck, wizjoner, kanciarz i mężczyzna, który zgodził się na odgrywanie roli dobrotliwego staruszka z bieguna północnego.                                                                                                
                                                                                                                                                                                                                       Zanim to się jednak stało, w Stanach Zjednoczonych to dzieci otrzymywały listy od Świętego Mikołaja. Ich autorami byli rodzice, którzy sprytnie wykorzystywali okazję, aby dać rozrabiakom reprymendę albo przekazać kilka dobrych rad. Zwyczaj był znany też w Anglii, czego dowodem są pięknie ilustrowane listy pisane przez J.R.R. Tolkiena do jego dzieci, w których podszywał się pod Świętego Mikołaja i niezdarnego niedźwiedzia polarnego. Z czasem dzieci zaczęły odpisywać, zazwyczaj umieszczając swoje listy w kominku. Jednak koło 1870 roku nowojorskie urzędy pocztowe zostały zasypane przez dziecięce listy do Mikołaja. Problem polegał na tym, że ich odbiorca nie istniał tak naprawdę.

Chcąc nie chcąc, władze musiały listy niszczyć, co musiało być bardzo przygnębiającym zajęciem i wzbudzało sprzeciw nowojorczyków. Negatywny rozgłos sprawił, że główny naczelnik poczty postanowił temu zaradzić. Co roku każda zaakceptowana przez władze organizacja mogła zgłosić się do odpowiadania na listy adresowane do Świętego Mikołaja. Przez lata nikt się nie zgłaszał, aż w 1913 roku na scenę wkroczył John Duval Gluck. Zaczął odpisywać na listy dzieci, przez co sprawiał im radość. Przez jego pracę dzieci zaczęły wierzyć w Świętego Mikołaja i co roku pisać do niego listy. Tak powstała tradycja, która jest teraz znana na całym świecie.

                                                                                                                                                                                                                                         


AUTOR: Nicole Wiącek kl. VIII C

10.12.2019